Τὴν ΣΤ΄ Κυριακὴ τοῦ Λουκᾶ, 25 Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης. Συλλειτούργησαν ὁ Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος καὶ Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἰωάννης Νικολίτσης, ὁ Σταυροφόρος Οἰκονόμος Ἀριστείδης Γανώσης καὶ ὁ Πρεσβύτερος Radu Trandafir. Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε Δοξολογία γιὰ τὶς ἐθνικὲς ἑορτὲς τῆς Ἑλλάδος, τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, καὶ τῆς Αὐστρίας, τῆς 26ης Ὀκτωβρίου, καὶ ὁ Πρέσβης τῆς Ἑλλάδος στὴν Αὐστρία κ. Γεώργιος Ἠλιόπουλος ἐκφώνησε τὸν ἑόρτιο λόγο. Ἀκολούθως τελέσθηκε Τρισάγιο στὸ Κοιμητήριο Sankt Marx, ὅπου πραγματοποιήθηκε ἡ καθιερωμένη κατάθεση στεφάνων ἐκ μέρους φορέων τῆς ἑλληνικῆς παροικίας τῆς Βιέννης.
Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀναφερόμενος στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν, ξεκίνησε ἀπὸ τὴν κοινὴ ἐμπειρία ὅτι ἀπὸ μία συνάντηση καὶ ἕναν διάλογο γεννιέται συνήθως μία σχέση. Μίλησε γιὰ τὴ βαθύτατη ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία φανερώνονται ἡ ὀντολογικὴ τραγωδία τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ σωτηριολογικὴ δυναμικὴ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν φανερώνει τὴ δυνατότητα τῆς ἀνακαινίσεως, τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου στὴν κοινωνία τῆς ἀκτίστου θείας ζωῆς.
Ὁ ἄνθρωπος, τόνισε, δημιουργήθηκε ὡς ὕπαρξη δεκτικὴ τῆς θείας χάριτος, προορισμένη νὰ πραγματώσει τὸ καθ᾽ ὁμοίωσιν διὰ τῆς ἐλεύθερης συμμετοχῆς στὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Στὴ συνάντησή Του μὲ τὸν δαιμονιζόμενο ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται ὡς ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος προσέλαβε ἀληθινὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση γιὰ νὰ τὴ θεραπεύσει. Ἡ ἐξουσία Του ἐπὶ τῶν δαιμόνων εἶναι φανέρωση τῆς θείας Του ὑποστάσεως καὶ προαγγελία τῆς καταλύσεως τοῦ κράτους τοῦ θανάτου διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Θεὸς ἔρχεται καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ φθορά, καθιστώντας τον μέτοχο τῆς θείας ζωῆς.
Ὁ δαιμονιζόμενος, σημείωσε ὁ Σεβασμιώτατος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει χάσει τὸ αὐτεξούσιο καὶ τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του καὶ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἄλλες δυνάμεις. Στὸ ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ ἀπαντᾷ τὸ ἴδιο τὸ δαιμόνιο ὅτι τὸ ὄνομά του εἶναι «Λεγεών», γιατὶ τὰ δαιμόνια εἶναι πολλά. Ὁ Κύριος, βλέποντας μὲ σπλαγχνία τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑπέφερε, διατάσσει τὰ δαιμόνια νὰ ἐξέλθουν καὶ τὸν ἐλευθερώνει.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς παρουσιάζει τὸν δαιμονιζόμενο μετὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστὸ «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα». Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴ γυμνότητα στὸν ἱματισμό, ἀπὸ τὴν ταραχὴ στὴ σωφροσύνη, ἀπὸ τὰ μνήματα στὴν παρουσία τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ, ἀποκαλύπτει, ὅπως εἶπε, τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐν Χριστῷ. Ὁ ἄνθρωπος σώζεται διὰ τῆς θεραπείας καὶ τῆς ἀνακαινίσεως τῆς φύσεώς του, καὶ ἡ χάρις τὴν ἐπαναφέρει στὴν κατὰ φύσιν λειτουργία καὶ τὴν ὁδηγεῖ πέρα ἀπὸ τὰ κτιστὰ ὅρια, πρὸς τὴν κατὰ χάριν θέωση.
Κατὰ τοὺς Πατέρες, ὁ ἱματισμὸς τοῦ θεραπευμένου παραπέμπει στὸν Χριστό, τὸν ὁποῖο ὅλοι ἐνδυθήκαμε κατὰ τὸ Βάπτισμα, ἐνῶ ἡ στάση του «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ» δηλώνει μαθητεία, ὅπως ἀνέκαθεν κάθονταν στὰ πόδια τοῦ διδασκάλου ὅσοι ἤθελαν νὰ ἀκούσουν, νὰ μάθουν καὶ νὰ ἀλλάξουν. Ὁ καθένας μας, πρόσθεσε, γνωρίζει ποιὸ δαιμόνιο τὸν βασανίζει, τῆς ζήλιας, τῆς κακίας, τῆς φιλαργυρίας, τοῦ ἐγωισμοῦ ἢ τῆς φιληδονίας, καὶ καλεῖται νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ τὸν ἐλευθερώσει.
Ἡ σωτηρία, κατέληξε ὁ Σεβασμιώτατος, προϋποθέτει τὴ συνέργεια τῆς θείας ἐνεργείας καὶ τῆς ἀνθρώπινης προαιρέσεως. Ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὴ στρέφεται ἐναντίον τῆς ἴδιας του τῆς σωτηρίας. Αὐτὸ φάνηκε στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἔτρεφαν χοίρους παρὰ τὸν Νόμο καί, μόλις ἀποκαλύφθηκε ἡ παρανομία τους, ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ φύγει ἀπὸ τὰ ὅριά τους. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τόνισε, εἶναι Ἐκκλησία τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἀγάπη Του παραμένει ἀμετάβλητη καὶ ἡ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ ζωοποιὸ χάρη προϋποθέτει τὴν ἐλεύθερη συγκατάθεσή του. Τὴν ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεώς του ὁ ἄνθρωπος τὴ βρίσκει σὲ προσωπικὴ κοινωνία μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό.
Στὸν θεραπευμένο ὁ Κύριος εἶπε «ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός», καθιστώντας τον ἀπόστολο. Ὁ Σεβασμιώτατος κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὴ θεραπεία ἀπὸ τὰ δαιμόνια ποὺ τοὺς βασανίζουν, νὰ μείνουν κοντά Του καὶ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο, εὐχόμενος ὁ Κύριος νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ξεκινήσουμε αὐτὴ τὴ σχέση, τὴν ὁποία πρῶτος Ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε Δοξολογία γιὰ τὶς ἐθνικὲς ἑορτὲς τῆς Ἑλλάδος, τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, καὶ τῆς Αὐστρίας, τῆς 26ης Ὀκτωβρίου, καὶ ὁ Πρέσβης τῆς Ἑλλάδος στὴν Αὐστρία κ. Γεώργιος Ἠλιόπουλος ἐκφώνησε τὸν ἑόρτιο λόγο. Ὁ κ. Πρέσβης τίμησε τὸ ἱστορικὸ «Ὄχι» τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ μικρὴ Ἑλλάδα ὕψωσε τὸ ἀνάστημά της ἀπέναντι στὸν εἰσβολέα, καὶ σημείωσε ὅτι οἱ Ἕλληνες γιορτάζουν τὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου, γιατὶ τιμοῦν τὴν πίστη τους στὶς ἀρχές τους. Οἱ ἡρωικὲς μάχες στὴν Πίνδο καὶ στὰ βουνὰ τῆς Ἀλβανίας, ὅπως εἶπε, ἔδειξαν ὅτι ἡ ἐλευθερία κατακτᾶται μὲ θυσίες, τόλμη καὶ ἀποφασιστικότητα, καὶ ἡ ἐπέτειος ἀποτελεῖ ὑπενθύμιση γιὰ τὸ μέλλον, σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸν ἐξτρεμισμὸ καὶ τὸν ἀναθεωρητισμό. Κατέληξε καλώντας νὰ τιμοῦμε τὴ μνήμη ὅσων θυσίασαν τὴ ζωή τους μὲ πράξεις, ἀγωνιζόμενοι καθημερινὰ γιὰ μία πατρίδα ἀντάξια τῶν προσδοκιῶν τῶν προγόνων μας καὶ τῶν ἐλπίδων τῶν ἀπογόνων μας. Ἀκολούθως τελέσθηκε Τρισάγιο στὸ Κοιμητήριο Sankt Marx, ὅπου πραγματοποιήθηκε ἡ καθιερωμένη κατάθεση στεφάνων ἐκ μέρους φορέων τῆς ἑλληνικῆς παροικίας τῆς Βιέννης.
