Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης

Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης

Τὴν Κυριακή, 21 Ἰουνίου, τελέστηκε Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αὐστρίας. Μαζί του συλλειτούργησε ὁ Σταυροφόρος Οἰκονόμος Ἀριστείδης Γανώσης.  

Στὸ κήρυγμά του, ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέλυσε τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Τρίτης Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ἀποτελεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ πυκνὲς καὶ ἀποκαλυπτικὲς συνθέσεις τῆς θεολογίας γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ἐξήγησε, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν ἀπευθύνεται ἁπλῶς στὴν ἠθικὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου οὔτε περιορίζεται σὲ μιὰ προτροπὴ γιὰ μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη στὴ Θεία Πρόνοια. Ἀντίθετα, ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο ὕπαρξης τοῦ νέου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἔχει ἤδη εἰσέλθει μέσα ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὸ βάπτισμα στὴ δυναμικὴ πραγματικότητα τῆς Βασιλείας.

Τὸ Εὐαγγέλιο, τόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, μᾶς καλεῖ νὰ ζητᾶμε πρῶτα τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δικαιοσύνη Του. Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μιὰ ἁπλὴ ἠθικὴ ἐντολή, ἀλλὰ τὴν πλήρη ἀνατροπὴ τῆς ἀνθρωπολογίας τῆς πτώσης. Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος συνήθως ἀναζητᾶ τὴν ἐπιβίωση, τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν αὐτοεπιβεβαίωσή του, ὁ ἄνθρωπος τῆς Βασιλείας ἀναζητᾶ τὸν Θεὸ καί, βρίσκοντάς Τον, ἀνακαλύπτει τὴν ἀληθινή του ὕπαρξη, ζώντας οὐσιαστικὰ μαζί Του.
Ἐπιπλέον, σημείωσε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν θεραπεύει ἁπλῶς τὸ ἄγχος, ἀλλὰ τὴ ρίζα τοῦ ἄγχους, δείχνοντας ὅτι χωρὶς τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη εἶναι βασικὰ στοιχεῖα. Διευκρίνισε, ὡστόσο, ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ Θεία Πρόνοια δὲν σημαίνει παθητικότητα. Ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς καλεῖ νὰ δεχτοῦμε μοιρολατρικὰ τὶς καταστάσεις, ἀλλὰ μᾶς προτρέπει νὰ κοπιάσουμε, νὰ ἐργαστοῦμε καὶ νὰ δημιουργήσουμε, ἔχοντας ἐπίγνωση ὅτι πίσω ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη προσπάθεια βρίσκεται ἡ εὐλογία καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, συνέχισε, δὲν εἶναι μιὰ ἐσχατολογικὴ ὑπόσχεση, ἀλλὰ εἶναι ἤδη παροῦσα ὡς μυστήριο μέσα στὴν Ἐκκλησία. Κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι φανέρωση τῆς Βασιλείας, κάθε Εὐχαριστιακὴ σύναξη εἶναι πρόγευση τῶν ἐσχάτων καὶ κάθε ἅγιος ἀποτελεῖ μαρτυρία ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχει ἤδη εἰσβάλει στὴν ἱστορία. Ὁ Χριστιανὸς δὲν ἀρνεῖται τὶς εὐθύνες του, ἀλλὰ τὶς μεταβάλλει σὲ διακονία ἀγάπης, ἀπελευθερωμένος πιὰ ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς μέριμνας.
Κλείνοντας τὸ κήρυγμά του, προέτρεψε τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ ζητοῦν πολλά, ἀλλὰ νὰ ζητοῦν τὸν Ἕνα. Νὰ μὴν ἀναζητοῦν μόνο λύσεις στὰ προβλήματά τους, ἀλλὰ μιὰ πραγματικὴ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία μεταβάλλει κάθε μέριμνα σὲ προσευχὴ καὶ τὸν φόβο σὲ ἐλπίδα. «Ἂς γίνει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τὸ πρῶτο καὶ ὕψιστο αἴτημα τῆς καρδιᾶς μας», κατέληξε.