Τὴν Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2026, ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Δισαρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὴν πανηγυρίζουσα Ἐνορία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ στὸ Graz. Μαζί του συλλειτούργησαν ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀρίστης κ. Μάξιμος, ὁ Προϊστάμενος τῆς Ἐνορίας Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Μακρὴς καὶ ὁ Προϊστάμενος τῆς Οὐκρανόφωνης Ὀρθοδόξου Ἐνορίας Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου τοῦ Graz Πρωτοπρεσβύτερος Ἀνατόλιος Σλύνκο.
Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν κλειστὴ πύλη καὶ στὰ δύο ἀνοιχτὰ χέρια: στὴν πύλη τοῦ πλουσίου, ἔξω ἀπὸ τὴν ὁποία ὑποφέρει ὁ Λάζαρος, καὶ στὰ χέρια τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, ποὺ προσφέρονται στὸν πόνο τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν εὐαγγελικὴ παραβολή, σημείωσε, βλέπουμε τὴ ζωὴ ὅταν φυλακίζεται στὴν αὐτάρκεια, ἐνῶ στοὺς ἑορταζομένους Ἁγίους τὴ ζωὴ ὅταν γίνεται δωρεά. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ συνάντηση ἀποκαλύπτεται τὸ βαθύτερο ἐρώτημα τῆς σωτηρίας μας: τί κάνουμε μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἄλλου στὴ ζωή μας.
Ὁ πλούσιος εὐφραίνεται καθημερινά, ἐνῶ ὁ ἀδελφός του βρίσκεται μπροστά του γεμάτος πληγές. Θὰ μποροῦσε νὰ τὸν συναντήσει, ἡ εὐμάρειά του ὅμως ἔχει γίνει κλειστὸς κόσμος, καὶ συνεχίζει τὴ ζωή του σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει ὁ Λάζαρος. Τὸ κακό, τόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, μπορεῖ νὰ λάβει τὴ μορφὴ μιᾶς ἥσυχης καθημερινότητας, μέσα στὴν ὁποία ἡ ὀδύνη τοῦ ἀδελφοῦ παύει νὰ μᾶς ἀφορᾷ. Ὁ Χριστὸς δίνει στὸν φτωχὸ ὄνομα, Λάζαρος, ἐνῶ ὁ πλούσιος μένει ἀνώνυμος. Κανένας ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀσήμαντος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅποιος δὲν ἔχει θέση στὸ τραπέζι τῶν ἀνθρώπων ἔχει ὄνομα μέσα στὴ θεία γνώση καὶ ἀγάπη.
Ἡ παραβολὴ φωτίζει τὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας μας. Τὰ ἀγαθὰ μποροῦν νὰ γίνουν εὐχαριστία, φιλοξενία καὶ ἀνακούφιση, μποροῦν ὅμως νὰ γίνουν καὶ τοῖχος. Ἡ ἄρνηση τῆς κοινωνίας εἶναι κάτι σοβαρό, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιὰ νὰ ἀγαπᾷ καὶ νὰ ἀγαπιέται.
Οἱ ἑορταζόμενοι Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, ἀδελφοὶ ἐξ Ἀσίας, ἔμαθαν νὰ ἀγαποῦν καὶ νὰ διακονοῦν τὸν ἄνθρωπο χωρὶς ἀμοιβή. Ἡ ἀναργυρία τους φανερώνει βαθιὰ ἐλευθερία, καθὼς γνώριζαν ὅτι τὸ χάρισμα εἶναι παρακαταθήκη καὶ ἡ γνώση συνεπάγεται εὐθύνη. Στὰ χέρια τους ἡ ἐπιστήμη ἔγινε διακονία καὶ ἡ διακονία μαρτυρία τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Προστρέχουν πρὸς τὸν ἀδελφό, τὸν ἀναζητοῦν καὶ θέλουν νὰ τοῦ δείξουν ἔλεος. Στὸ πρόσωπό τους ἡ χριστιανικὴ φιλανθρωπία ἀποκτᾷ χριστολογικὸ βάθος, ἀφοῦ στὸ πρόσωπο τοῦ ἐλαχίστου ἀδελφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ σὲ συνάντηση.
Κατακλείοντας, ὁ Σεβασμιώτατος κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ παρακαλέσουν τοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ δοῦμε τὸν ἀδελφὸ ποὺ δοκιμάζεται καὶ νὰ πρεσβεύσουν στὸν Κύριο νὰ θεραπεύσει τὴ δική μας ἀναισθησία, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸν Λάζαρο ποὺ βρίσκεται μπροστὰ στὴν πόρτα μας, νὰ ἀνοίξουμε τὴν πύλη ὅσο ὑπάρχει καιρὸς καὶ νὰ μεταβάλουμε τὸ περίσσευμα σὲ ἀγάπη καὶ προσφορά, γιὰ νὰ γευθοῦμε τὴ χάρη καὶ τὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Κύριο καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς αἰωνίου Βασιλείας Του.
Μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία τελέσθηκε Ἀρτοκλασία καὶ ἀκολούθησε ἑορταστικὴ τράπεζα σὲ παρακείμενο ἑστιατόριο γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦσαν νὰ συμμετάσχουν.
