Ἀπόδοση τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Σκέπης καὶ Ἁγίου Παϊσίου στὸ Sankt Andrä am Zicksee.

Τὴν Κυριακή, 23 Αὐγούστου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας ἐπὶ τῇ Ἀποδόσει τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, στὸν Ἱερὸ Μοναστηριακὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου. Τὸν Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν οἱ πατέρες τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης Βαρθολομαῖος Ungureanu καὶ Ἱερομόναχος Ἀνδρέας Bolla, ὁ Πρεσβύτερος Οἰκονόμος Ἰωσὴφ Ötvös καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γεώργιος Meleshko. Στὴ Θεία Λειτουργία προσῆλθαν προσκυνητὲς καὶ παρεπίδημοι ἀπὸ τὴν Οὑγγαρία, οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στὴ Διημερίδα τῆς Ἱερᾶς Ἐξαρχίας Οὑγγαρίας μὲ θέμα «Ἡ νοερὰ προσευχὴ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας», ἐνῶ στὸ τέλος τῆς Ἀκολουθίας χειροθέτησε ἕναν ἀναγνώστη, ποὺ διακονεῖ τὸ ψαλτήρι στὴν Βουδαπέστη.

Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸ ἐρώτημα τοῦ νεανίσκου «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;», ἡ ὁποία ἦταν ἡ πρόσκληση νὰ Τὸν ἀκολουθήσει. Ἐκεῖ ἀκριβῶς, τόνισε, βρίσκεται ἡ καρδιὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καθὼς ἡ αἰώνιος ζωὴ δὲν εἶναι θρησκευτικὸ βραβεῖο ποὺ ἀπονέμεται στὸν ἄνθρωπο ὡς ἀνταμοιβὴ γιὰ τὴν ἠθική του ἐπίδοση. «Ἡ αἰώνιος ζωὴ εἶναι κοινωνία μὲ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό», κατέληξε στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Σεβασμιώτατος, ὑπενθυμίζοντας τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή». Ὁ Χριστὸς δὲν καλεῖ τὸν νεανίσκο ἁπλῶς νὰ κάνει περισσότερα, ἀλλὰ τοῦ ζητεῖ κάτι ἀνώτερο καὶ μεγαλύτερο, νὰ μεταθέσει δηλαδὴ τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς του ἀπὸ τὴν κατοχὴ στὴ σχέση, ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια στὴν ἐμπιστοσύνη, ἀπὸ τὰ πράγματα στὸ πρόσωπο. Τοῦ ζητεῖ νὰ πουλήσει τὰ ὑπάρχοντά του, ταυτόχρονα ὅμως τοῦ λέγει «εἰ θέλεις». Ἡ ἀγάπη χωρὶς ἐλευθερία παύει νὰ εἶναι ἀγάπη. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δὲν καταργεῖ τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία, δὲν εἰσβάλλει μὲ βία στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου οὔτε τὸν ἐξαναγκάζει νὰ Τὸν ἀγαπήσει. Ὁ Θεὸς καλεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπαντᾷ, καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴ θεία κλήση ἐκτυλίσσεται ὁλόκληρο τὸ δράμα τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Ἡ συνέχεια τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶναι τραγική, καθὼς ὁ νεανίσκος, ἀκούγοντας τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν πρόσκλησή Του, «ἀπῆλθε λυπούμενος». Δὲν μπόρεσε νὰ ἐλευθερωθεῖ, δὲν μπόρεσε νὰ κάνει τὸ βῆμα. Ἡ περικοπὴ δείχνει ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει ἐκεῖ ὅπου τελειώνει ἡ αὐτάρκεια. Ὁ ἄνθρωπος τῆς Βασιλείας δὲν στηρίζει τὴν ὕπαρξή του στὸ «ἔχω», ἀλλὰ στὸ «κοινωνῶ». Ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ἐπίσης ὅτι ἡ σωτηρία δὲν εἶναι αὐτοδικαίωση οὔτε ἀνθρώπινο ἐπίτευγμα. Ὁ ἄνθρωπος δὲν σώζει μόνος του τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν κατασκευάζει μὲ τὶς δικές του δυνάμεις τὴν ἁγιότητα. Ἡ σωτηρία εἶναι καρπὸς τῆς θείας Χάριτος καὶ τῆς ἐλεύθερης ἀνθρώπινης συγκαταθέσεως. Ὁ ἄνθρωπος δὲν αὐτοθεώνεται, ἀλλὰ θεώνεται κατὰ χάριν. Δὲν ἀνεβαίνει μόνος του πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς κατέρχεται πρὸς τὸν ἄνθρωπο, προσλαμβάνει τὴν ἀνθρώπινη φύση, εἰσέρχεται στὴν ἱστορία μας, σηκώνει τὸν σταυρό μας καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη καὶ στὸν θάνατό μας, ὥστε νὰ μᾶς εἰσαγάγει στὴ δική Του ζωή. Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀδύνατο γιὰ τὴν ἀπομονωμένη ἀνθρώπινη δύναμη γίνεται δυνατὸ μέσα στὴν κοινωνία τῆς θείας Χάριτος. Τὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι νὰ ἀνοίξουμε τὴν ὕπαρξή μας, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ ἐνεργήσει μέσα μας ἡ Χάρις. Ὅταν ὁ Χριστὸς γίνει ὁ ἀληθινὸς θησαυρὸς τῆς καρδιᾶς μας, τότε ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνει τὸν κόσμο, ἀλλὰ τὸν ξαναβρίσκει μεταμορφωμένο ὡς δωρεά· δὲν χάνει τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ τὸν ἀνακαλύπτει μέσα στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας χειροθέτησε τὸν νέο Deák Lukács, ὁ ὁποῖος μετὰ ζήλου διακονεῖ τὸ ψαλτήρι στὴν Ἐνορία Ἁγίων Ἱεροθέου καὶ Στεφάνου στὴν Βουδαπέστη.

Μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία ἀκολούθησε μοναστηριακὸ κέρασμα, κατὰ τὸ ὁποῖο οἱ πιστοὶ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουν πνευματικὸ λόγο καὶ νὰ συζητήσουν πνευματικὰ θέματα μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη καὶ τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς.